Nog 11 keer slapen. We zijn er weer.

De afgelopen dagen heb ik niet meer bloggewijze afgeteld naar de Gentse Feesten. Vorige week was – zoals te merken valt in mijn laatste stukjes – nogal een feestelijke week, met alle gevolgen van dien. Bovendien was het ook een week van afscheid nemen, met onder andere een laatste Bestuurscollege en een laatste Raad van Bestuur als studentenvertegenwoordiger aan de UGent. Zaterdag zwaaide ik immers voor de tweede keer (in 2006 als een eerste keer, als Burgerlijk Ingenieur) af, ditmaal definitief als (voltijds) student. De proclamatie was voor mij persoonlijk een topmoment. Ik studeerde af als Master in de Economische Wetenschappen met 823/1000, grote onderscheiding dus, met de VDK-prijs voor het hoogste resultaat in de Master erbovenop. Daarnaast had ik de eer namens de studenten de gelegenheidsspeech uit te spreken. Degenen die me wat kennen, kunnen vermoeden dat deze over ambassadeurschap ging, over fierheid op de Universiteit Gent. Het was zeker niet mijn beste speech ooit, maar achteraf bleken vele mensen hem toch geapprecieerd te hebben. In elk geval zal het de laatste keer geweest zijn dat mijn plaat bleef hangen.

Onze Rector omschreef de Universiteit Gent eerder als een instelling met vele kennissen maar weinig vrienden. Ik denk dat dat klopt. Maar. Zagen wij de afgelopen jaren onze instelling zelf wel graag genoeg om te claimen dat men ons in Brussel, op het ministerie en op de redactie, graag ziet. Kunnen wij verwachten dat de VRT ons steeds met zorg behandeld als wij zelf Universiteit Gent tot RUG of RUGent of UG in plaats van UGent – met grote U en grote G – afkortten? Kunnen wij verwachten dat de man in de straat de UGent erkent als de Vlaamse referentie als wij zelf niet fier zijn?

[...]

Laat ons fier zijn. Fier op deze universiteit, die ons een prachtige opleiding gaf, die ons ook daarbuiten, via de studentenverenigingen, via het medebestuursmodel, kansen gaf. Fier op haar Durf Denken. Fier ook op onze studentenstad. Gent is super. Laat ons buitenstappen als echte ambassadeurs. Ambassadeurs van de Faculteit Economie en Bedrijfskunde. Ambassadeurs van de Universiteit Gent. Wij alumni. Wij ambassadeurs.

Bovendien drukte de Rector tijdens zijn speech zijn persoonlijke appreciatie voor me uit en noemde hij me de beste ambassadeur van de UGent, waarop een spontaan applaus volgde in de Aula. Ik zal die woorden en dat moment nooit vergeten. Ze zorgden mee voor het prachtigste afscheid als student aan de Universiteit Gent, mijn alma mater waar ik ongelofelijk van hou en waar ik de afgelopen jaren met bijzonder veel passie aan participeerde, dat ik me kon inbeelden.

De receptie was vanzelfsprekend een aangenaam gebeuren. Dat vond Decaan Roland Paemeleire, verkozen tot de Wijste Prof van Gent, duidelijk ook.

Professor Heylen is zonder twijfel de hoogleraar die het meeste indruk op me maakte, waar ik het meest van opstak, tijdens de lessen.

Afstuderen in toga: velen waren sceptisch op voorhand, quasi iedereen was overtuigd achteraf.

Vandaag viel er een brief in mijn brievenbus van het stadsbestuur omtrent de maatregelen die ze namen om de bewoners van het Gentse Feesten-gebied de periode heelhuids te laten doorkomen. Ze moeten geen schrik hebben. Vanaf morgen tel ik verder af.