Nog 40 dagen en 7 juni

Voor een laatste keer blog ik iets over de kiezingen. Vanaf morgen wordt weer écht afgeteld naar de Gentse Feesten!

“Ik ga iets eten bij mijn schoonouders”, zei ideale schoonzoon Kris Peeters bij het begin van de verkiezingsmarathon op tv gisteren. “Ik zit meestal iets te lezen”, gaf Guy Verhofstadt een paar minuten later toe… Gisteren werden heel wat clichés bevestigd. Dat België bestaat uit twee landen die volledig anders handelen, denken én stemmen, bijvoorbeeld. Wie in Vlaanderen kan immers begrijpen dat de PS, de partij die elke geactiveerde werkloze er één te veel lijkt te vinden en nog steeds denkt dat het gat in de staatskas vanzelf wel weer opgevuld raakt, 33% haalt? En dat parvenu-par-excellence Michel Daerden – zelfs door de Waalse media geëvalueerd als een gebuisde minister – de meeste voorkeurstemmen haalt? De bevolking krijgt de beleidsmensen die ze verdient – nog zo’n cliché.

Ondanks mijn eerdere kritiek op de verkiezingsuitzendingen van de VRT, moet ik zeggen dat hun marathon gisteren af was. De VRT deed wat beloofd was: daar zijn waar het gebeurde. Bovendien gaf men griezelig vaak het antwoord op de vraag die ik me op dat moment stelde… Er was – naast het treuren om de PS-score – trouwens ook goed nieuws: het Vlaams Belang is een derde van haar kiezers kwijt. Ze hadden er natuurlijk nog wat meer mogen kwijt zijn, zeker omdat ik met Stefaan Stroo wedde voor een etentje in Cafe Parti dat het Vlaams Belang minder dan 14,5% zou halen.

Gisteren werden vele zaken duidelijk. Dat Hilde Crevits – wat een positieve en sterke persoonlijkheid – een nieuw goudhaantje is voor CD&V bijvoorbeeld. En dat LDD lijkt af te stevenen op een implosie. De manier waarop Jean-Marie Dedecker zijn lijsttrekkers openlijk marginaliseerde, Jurgen Verstrepen op kop, en de manier waarop die laatste reageerde door te zeggen “Ik voel me niet verantwoordelijk voor het foutloos parcours dat ik gereden heb”, sprak boekdelen. Dedecker lag ondertussen tijdens het voorzittersdebat met quasi elke opmerking in een breuk. Zo lachen dat de buffel deed. Omdat de Vld zo zwaar verloor? Omdat hij met zijn eigen score de andere LDD-lijsttrekkers kon vernederen? Dedecker: 100 kilo kanker. Voor de rest waren zijn lachsalvo’s even moeilijk te begrijpen als die tijdens “de Kennedy’s” op het einde van Terzake’09 de afgelopen weken.

Ook duidelijk werd dat alles wat ikzelf ooit over Kathleen Van Brempt dacht, er niet ver naast zat, in haar letterlijk – en duidelijk erg gemeende – reactie: “Ik ben toch heel tevreden hoor.” Dat pakweg de SP.a het vanaf nu in het Europees Parlement zonder de erg verdienstelijke Anne Van Lancker moet doen, was ze blijkbaar even vergeten. Zolang ze zelf maar kan loeien in het Parlement… SP.a blijkt trouwens te vergaderen in een modeboetiek: zowel Vandenbroucke als – een uur later – Van Brempt,  als – rond sluitingstijd – Anciaux gaven een interview weg vantussen een kledingrek. Het is duidelijk dat Erik De Bruyn niet tot de partijtop hoort gezien het mottig vestje waarmee hij voor de camera’s verscheen.

Soms zegt een beeld meer dan duizend woorden. En soms dan tienduizend. Beuuhhhh!

Bert Anciaux en de blijheid om de terugkeer van copain Stevaert. Bert Anciaux: meer waterverf dan kleurpotlood.

Ook Herman De Croo liet zich weer opmerken met “Er is geen enkele van onze ministers die met zijn achterste broek aan zijn stoel kleeft”. De uitspraken waar ik me sterk kon in vinden, waren die van Patrick Janssens met “Het is mogelijk om op een open en moderne manier een progressief beleid te voeren” (touche) en “Ik ben, als Vlaming en als Antwerpenaar, dankbaar dat Bart Dewever het Vlaams-nationalisme weer een democratisch gelaat gaf”.

Vele tradities werden eer aangedaan. Zo had Mieke Vogels zich weer afgezonderd met een paar flessen sterke drank bij het bekijken van de uitslagen. Niet alleen Vogels drinkt zich al eens graag lazarus op de verkiezingsdag, ook in het kiesbureau in Roeselare bleken er pintjes voorhanden, die redelijk triestig verstopt werden achter de stembus. Ik vraag me trouwens af of de voorzitter van het stembureau aldaar ondertussen weet “wie, wat, waar en waarom” niet is komen stemmen. Pol Van Den Driessche was, ten slotte, even euforisch in 2007 , wat bij hem de uitspraak “What a beautiful day for… euh… dinges” ontlokte.

Ik denk dat Herman Van Rompuy gelijk heeft dat in deze verkiezingen, eerder dan voor de inhoud, is gekozen op basis van de manier waarop mensen aan politiek doen. Sommigen verliezers zouden beter eens reflecteren over de vraag of ze zich de afgelopen jaren niet teveel hebben gepermitteerd alvorens voor de camera’s te zeggen dat de kiezer het niet begrepen heeft of een nieuw hoofdstuk erfelijke democratie aan te snijden.

Trouwens… Wat bedoel ik met die laatste zin?