Dag 10: DE NACHT DES OORDEELS

Die nacht was Hij in Gent. Voor een laatste maal zou Hij zich begeven onder het Gentse volk dat in die tijd druk in de weer was met het jaarlijkse feest. Hij verzamelde Zijn broeders voor een laatste maal rond de tafel in de schaduw van de Sint-Baafsabdij. Aan de begrippen “Sint” en “Abdij” kon zelfs Hij geen invulling aan geven. Ze genoten van een plaatselijk gerecht op basis van rundvlees, mosterd, brood en bruin bier. Ondanks de afgelopen 9 dagen waren zij nog lang niet zo arm als Job doch zeker rijk aan ervaring en herinneringen…

Hij nam zijn beker met wijn, dronk hiervan en sprak tot hen: “Nog voor de haan zijn remslaap bereikt zal hebben, zal Urgent.fm opnieuw de hele gemeenschap bedriegen en minachten. Maar gij, Mijn broeders, gij hebt Mij de afgelopen dagen meer gegeven dan ik nodig had. Bovendien, al wat gij gedaan hebt aan één van hen die feest vierden in Gent, hebt gij aan Mij gedaan.” Toen nam Hij Zijn programmagids, bladerde erin en sprak tot hen: “Kom, laat ons nu naar Zaki gaan.”

Hij, diene mengs, zat nooit verlegen om een parabel. Al een chance, niewaar.

Hoewel Hij hen altijd de weg had gewezen, ging Stefaan, de hoogmoedige, toch voorop. Uren en uren verdwaalden zij door de Gentse woestenij. Stefaan zag het teken in, richtte zijn blik naar de hemel en schreeuwde: “Ben ik niet een apostel? Ben ik niet vrij?” Daarop stelde Hij aan Stefaan de volgende vraag: “Gesteld dat Jean-Jacques aan Matthias de weg zou willen tonen van de Overpoort naar het Keizersvest, zou Matthias dan niet, hoewel niemand beter dan hij die weg kent, op Jean-Jacques vertrouwen omdat die hem ook in het verleden altijd de weg toonde?”.

Uiteindelijk bereikten zij het plaatselijke strand, waar de menigte zich reeds verzameld had rond Zaki, die die nacht op de aarde Gods bevelen uitvoerde. Sommigen, klein van gestalte, namen  plaats in de palmbomen om hem te kunnen zien. Hij en Zijn vrienden voelden zich dan ook niet waardig dat Zaki tot hen kwam. Na de gaven van deze laatste te hebben bewonderd en zijn bewegingen te hebben bestudeerd, trokken Hij en Zijn vrienden verder door de Gentse straten. Hun ontmoeting met Zaki had hen duidelijk gezond gemaakt. Vele plaatselijke edelieden zoals Trond Sollied, Chris Janssens, Johan Verminnen, Lieven Decaluwe en Koen Crucke bejegenden hen met eerbied. Koen Crucke wuifde hen zelfs vriendelijk toe toen zij zijn naam noemden. Zo bereikte Hij en Zijn vrienden die nacht ook de Duveltent en Café Planchee, vol van vreugde, gesterkt door Zaki’s barmhartigheid die zij, uit eerbied voor hem, met zich mee droegen. Zij deelden hun vreugde, zij deelden samen, zij rustten in God.

Hij en Zijn vrienden.

Op het einde van de nacht lieten Zijn broeders hem alleen voor een kleine tocht door de woestijn te midden van de Gentse Vlasmarkt. Het volk klampte Hem aan. Hij behoedde hen voor zonden. Toen zag hij Adriaan. Deze trad op Hem toe en sprak: “Heer, bij deze schenk ik de helft van mijn drank aan de armen. Ik heb toch een beker teveel.” Hij gaf, na lang overwegen wie hem het meeste toekwam, de beker aan een jongen die men Rob noemde hoewel er veel edeler volk op de Vlasmarkt was. Toch begrepen de omstaanders hem dadelijk. Voor kleine mensen is Hij bereikbaar, Hij geeft hoop aan rechtelozen, hun bloed is kostbaar in Zijn ogen.  Toen de zon allang was opgekomen en de muziek op de markt werd stilgelegd, trok Hij naar huis. Zo ging Hij. En met Hem Zijn wonderen.

Dag 9: TOPNACHT

Goeiemiddag. Vanochtend werd ik wakker met de onstilbare drang om muziek van Daan te horen. Teken dat ik dringend verslag moest uitbrengen van Dag 9 van de Gentse Feesten, de dag dat hij aldaar een liedje kwam zingen. Teken ook dat ik soms een beetje vang, dat vooral. Daan is immers een charlatan. Niet zo erg als die “mannen” van Urgent.fm natuurlijk. Toen ik hun Feesten-caravan op een Vlasmarktnacht grondig bestudeerde, bleken deze laatsten het gepresteerd te hebben met geen vierkante millimeter naar de UGent te verwijzen op of in hun caravan, laat staan op een serieuze  – het woord “oprecht” gebruiken in Urgent.fm-context zou even onnozel zijn als “efficiënt” in een opstelletje over de NMBS – manier de UGent te vermelden in hun informatiedragers. Dat laatste beloofden ze echter wel te zullen doen toen ze kwamen flemen voor hun nieuwe studio. Sinds die hen werd toegezegd – u moet dat eens gaan bekijken onder Home Vermeylen, de scheepslift van Strépy-Thieu is minder genant – bleef quasi elk onderdeel van hun kant van de engagementsverklaring in de praktijk een dode letter. Naar de geest is het echt om triestig van te worden (zie eerder). Zo’n klutser is Daan nog net niet. De manier waarop hij met zijn medemens, vooral die van de vrouwelijke of concertorganiserende soort, omgaat en daar dan nog eens over pocht, dat boeit echt niet. Echter. Daan is echter naast een foefelaar ook – het bleek ook tijdens zijn optreden – ronduit cool, terwijl die “mannen” van Urgent.fm het vooral zelf allemaal vre geestig vinden wat ze op kosten van mijn alma mater doen. Wij van Stalhof 6, weetwel. Eerder gevaar voor kansarmoede dan voor roem.

Soms kan kunst helpen om je emoties te kanaliseren.

Die 9e nacht van de Gentse Feesten was, voor ik danig van de muziek van Daan onder de indruk was gekomen, gestart met het toneelstuk Potaarde in Parijs in het geweldige gezelschap van Ewoud (schuilnaam Josephine). Dit verzorgde toneelstuk werd gebracht door De Melomanen in 3 bedrijven en 5 taferelen. Agnella Lefevere speelde de rol van meisje-van-plezier Malou. Het stuk wekte minder lachbuien op dan de Mossels mee frieten van een paar dagen eerder maar was toch een aardige opener van een lange nacht die echt briljant zou worden.

Ewoud en ik sloten, na een bezoek aan het Baudelopark, omstreeks 2u15 aan bij getrouwen Stefaan, Joos, Nicholas en Gertjan in de Duveltent. Daar bleek Nicholas, 4 jaar na ons grote dispuut op het galabal van de VGK, nog steeds geen respect te kunnen opbrengen voor met zorg ontwikkelde jongenskapsels toen hij een glas Duvel over Gertjans haar goot. Gertjan ging – helemaal terecht – niet akkoord met Nicholas’ stelling dat zijn kapsel, plat en zeiknat, zo beter was en nam dan ook – nog terechter – wraak door zoveel Duvel als hij in zijn mond kon nemen uit te spuwen onder Nicholas’ shirt. Het bobeintje van deze laatste bleek daarna, toen Stefaan alweer de vensterbank van de Planchee beklommen had, zo hard af dat Joos en ik ons voornamen hem naar huis te brengen, ware het niet dat “Bij René” ons lokte en Nicholas gaan lopen was terwijl wij ons slecht aan het eten waren in reuzehamburgers en reuzeworsten. Vele fijne mensen op de Vlasmarkt kwamen daarna nog gewillig in onze ademruimte staan.

2 Brothers on the 4th Floor. Stefaan wijst de weg.

Bedankt voor de allergeweldigste Gentse Feesten 2009 !

Aangezien snodaards als Nicholas en Peter blijven weigeren hun Gentse Feesten - foto’s online te brengen, stel ik mijn verslag van de twee laatste dagen van de Gentse Feesten 2009 nog even uit. Concluderend kan ik niet anders dan stellen dat – hoe onmogelijk dat ook was – de Feesten 2009 de hooggespannen verwachtingen meer dan inlosten. Nooit voorheen voelde ik me tijdens een editie zo goed. Ik ben dan ook vele mensen dankbaar.

• Stefaan. Hij maakte de niet in te lossen verwachtingen die ik in hem stelde toch meer dan waar, liet ook tijdens de Feesten 100% op zich te bouwen en haalde tijdens een gesprek een aantal weken voor de feesten de druk wat van de ketel.
• Joos. Hij maakte de niet in te lossen verwachtingen die ik in hem stelde toch meer dan waar.
• Jens. Hij is grotendeels verantwoordelijk voor de constante in het goede gevoel tijdens deze editie.
• Nicholas. Hij dook elke avond wel eens gezellig feestelijk op.
• Matthias. Als hij er bij was (en bij bleef), was het feestelijk, zeer feestelijk.
• Ewoud. Omdat ook tijdens de Gentse Feesten een fijn gesprek en een paar typische kwinkslagen erg deugd kunnen doen.
• Adriaan. Omdat het ongelofelijk veel voor me betekende de Feesten zo feestelijk af te sluiten op de Vlasmarkt, dankzij zijn onderhoudende aanwezigheid dus en sympathieke voorstellingsronde aan o.a. Rob.
• Zander. Hij was werkelijk geweldig tijdens de 1e 10 uren van de Gentse Feesten.
• Gertjan. Hij voelde zich als fijne mens toch te goed ons vele dagen te entertainen.
• Bram. Ook naast de 1e dag bleef hij deze editie eens langer dan 5 minuten bij mij.
• Marc en Marleen. Zonder de fantastic four & partners is een editie van de Gentse Feesten niet geslaagd.
• Magali. Hoe goddelijk een deus ex machine kan zijn…
• Hanna. Zij maakte de allergeweldigste woensdag mee allergeweldigst.
• Peter en Lynn. Dit sympathieke koppel was goed voor minstens één ontmoeting per dag. Bovendien stelden ze hun prachtige huis ter beschikking voor een BBQ.
• Joke en Vincent. Omdat hun aanwezigheid mij alijd en overal blij maakt.
• Bert. Omdat hij aan de minste nacht toch een filosofische touch gaf.
• Rob. Niet helemaal in vorm maar toch lekker lollig op mijn drankstart.
• Geert en Lientje. Een beetje zoals Koning Boudewijn: meestal vanop afstand, toch immer aanwezig.
• Kathelijne, Laurens, Mieke, Ruth, Sven en Greet, Anneleen, Tine, Emma en Olivier. Ook zij troostten zich de moeite naar mijn drankstart te komen.
• Frederick, Olmo, Frederik, Riet, Mattias, Peter, Fery, Harko, Ellen, Jan, Fanny, Tineke, Lien en vele anderen. Omdat elke ontmoeting tijdens de Feesten bijdraagt tot het wonderlijke gevoel dat deze elk jaar brengen.

Degenen die het meest de Gentse Feesten voor mij maakten (de eerste zes van bovenstaand lijstje en hun sympathieke partners), mochten dat afgelopen zaterdag proeven tijdens mijn traditionele post-Feesten-BBQ. Ik liet hen tijdens de smulpartij vanzelfsprekend genieten van de muziek uit de Duveltent, die ze ook mee naar huis kregen.

Dag 7: DEUS EX MACHINA

De vrijdag van de Gentse Feesten is – de vermoeidheid begint dan al stevig op te steken – een dag waarop het feestgedruis een inleiding verdient. Dan spreek je dus af met je broeders Stefaan en Joos aan de Mc, die als afspreekplaats haar gelijke niet kent tijdens de Feesten, en neem je aldaar een eerste bus richtinch de Weba alwaar het schitterende havenjacht Jacob Van Artevelde op je wacht. Je laat de zon in je hart en pleziert menig medemens met een hoogachtende knipoog of een toestemmende blik. En je bent vrolijk blij. Want wanneer je bij het jacht aankomt, tref je meteen ook Peter en zijn sympathieke vriendin Lynn alsook de echtgenoten Vincent en Joke Latré-Renneboog en je weet dat zij samen met jou van wal zullen steken. Peter mag je dan zelf wel een beetje minder sympathiek vinden daar hij weigert zijn Feesten-fotows beschikbaar te stellen, maar dat deert je niet.

Je verdrinkt in een cola op het havenjacht, geeft je over aan de golven en vergeet heel even hoe briljant de combinatie van een zwart jasje en een zwarte boxershort is.

Een echte Gentse Feesten-inleiding heeft nood aan een BBQ, temeer daar je beseft hoe schitterend die het jaar tevoren was, in de tuin van Marc en Marleen. Je ruikt als het ware de verse bloesem van de Magnolia Grande Flore nog. Je denkt aan Marc’s schitterende verse fruitsla. Met ijs. En je ontwaakt. In het gezelschap van Jens, Stefaan, Fanny, Ewoud, Geert, Lientje, Joke, Vincent, Peter en Lynn in de prachtige woning van die laatste twee, tussen vers gebarbecuede kip en steak. Tussen balletjes allerhande. Tussen een paar ribben. BBQ tijdens de Gentse Feesten is scoren. En toch: à la recherche du BBQ perdu.

Iets bijzonders moest volgen die nacht. En op het moment dat je het het minst verwacht, volgt het ook. Om 3u10. Wanneer je de Duveltent al 10 minuten ziet leeglopen. Op dat moment komt het gewoon voorbij. Je komt in extase wanneer zij zomaar passeert. Magali Feys. Je vermaakt je wanneer je ziet hoe om je heen de tent op zijn kop gaat door haar verschijning, hoe Joos – die de legende voorheen nog nooit ontmoette – door het dolle heen is en hoe Nicholas, met minder controle dan ooit, zijn gezelschap achterlaat en zich op haar stort. Magali: op de troon ermee. En wat je nooit voor mogelijk hield, gebeurt gewoon. Door het gezelschap van deze dame versterkt, beleven je allergewoonste zelve en je broeders, uitzonderlijk van gewoonte, een buitengewone nacht, in de Planchee en op de Vlasmarkt.

Je weet: morgen zal je zalig rusten. Vol van bevrediging. Want genadig ben je doorheen je leven al altijd geweest.

Dag 6: MOSSELS MEE FRIETEN

Bij Zulma en Fons in De Vuile Handdoek wordt er druk gewerkt aan Mossels mee frieten. Etienne en Amedé, buur en knecht, willen geen vrouwen mee naar de Fieste. Sylvie blijft in de winkel. Een charmante heer komt op bezoek en dat brengt Zulma op een idee.

Donderdagavond liet ik Stefaan, Joos en Matthias, na hen een glaasje kir te hebben ingeschonken, instappen in een taxi richting een stukje cultuur. De bestemming, de Buurtloods op de Muide, was voor hen onbekend, alsook het toneelstuk dat we zouden gaan bekijken, “Mossels mee frieten”, een blijspel van Lea Van Volsem (die ook instond voor de regie, de kleding, het programmaboekje – dat vooral over Lea Van Volsem ging – en een tweetal rollen) gebracht door de Van Daele Compagnie. Het blijspel in drie bedrijven werd een absolute voltreffer. Tussen de bedrijven door werd er vrolijke muziek gespeeld door de voorzitter annex oprichter annex acteur annex PR-man van het gezelschap op zijn elektrische orgel en konden de aanwezigen iets drinken of een boterham eten.

De personages die aan bod kwamen evolueerden nogal sterk doorheen het stuk. Echte karakters, geen typetjes, werden neergezet en dat miste zijn effect niet.

De souffleur praatte soms harder dan de acteurs, de spelers wisselden de namen van hun tegenspelers lekker om, aanwezig Schepen Van Rouveroij werd gedurende een kwartier in de bloemetjes gezet, een trouwe aanwezige werd gevierd en het stuk zelf nam de gekste wendingen. Vooral het derde bedrijf, waarin elke acteur, volledig buiten het plot, een eigen talent mocht etaleren (accordeon spelen, een liedje zingen, een travestieshowtje opvoeren…) was te gek voor woorden. Op een bepaald moment hadden Stefaan en ikzelf zo hard de slappe lach dat we niet meer konden kijken omdat onze buik zo’n pijn deed van het lachen.

Op het einde van het stuk werden de acteur gevierd. Als helden. En terecht.

Na het stuk, dat zo’n 4 uur had geduurd, zochten we – enkel en alleen voor de traditie, wees gerust – de Dulle Friet op, alwaar Stefaan zijn heldhaftigheid bewees door mijn bestelling tegen de grond te gooien. De uren die  volgden waren klassiek feestelijk met de Duveltent en een bezoekje aan de Vlasmarkt. Rond 5u rondden we reeds af omdat de volgende dag een boot wachtte.

Dag 5: GREAT GOLD MEDAL

De Gentse Feesten kennen zo hun hoogdagen. Niet dat deze dagen op zich het gevoel bepalen dat je bijblijft over de editie, maar zij geven wel vaak vorm aan de herinneringen die de jaren nadien opduiken. Woensdag 22 juli 2009 was zo’n absolute Gentse Feesten-hoogdag. Hilarisch was die woensdag. Ondanks – jawel – vreselijke sabotage. Zo saboteerde Mieke haar eigen eten door overal kaas in te gooien en deed Carla Bruni in de Duveltent mijn treintje mislukken.

Na het etentje met Olmo en Frederik bij Mieke, trok ik samen met Stefaan naar de Mc om echt te eten, waarna we samen met Joos, Matthias en Gertjan naar Frank Boeijen (door culturele Nicholas gekend als “Hans Boeijen”) gingen kijken en – bij zijn verstaanbare momenten – luisteren. Een heel fijn optreden. Volgens Frank Boeijen is er trouwens heel wat gebeurd doorheen de geschiedenis tussen Belfort en Sint-Baafs. Niet slecht bedacht.

Matthias is en blijft een echte syndicalist. Tijdens het optreden van Boeijen ging hij dan ook op zoek naar enkele nieuwe leden. "Als jullie bij ons komen, kan ik jullie garanderen dat er de komende maanden een aantal verrassende acties zullen plaatsvinden die tot vele vrije dagen zullen leiden."

Na een kort ommetje langs het Baudelopark volgde een hilarische editie van de Duveltent. Fotograaf Nicholas probeerde vanuit de verte enkele beelden vast te leggen op foto maar werd daarbij gehinderd doordat vele aanwezigen dachten dat het de bedoeling was dat hun prachtige fysieke toestanden zouden gecapteerd worden – quod non, dat spreekt. Confronterend was dan weer dat Peter Dedecker bij het verlaten van de Duveltent niet wou meezingen met onze vrolijke liederen over les Wallons.

"Een botram mee uufflakke is ook cultuur. Volkscultuur", orakelde Nicholas die avond. Dat vond ik maf cool bedacht.

Even hilarisch waren onze uren in de Planchee die volgden. DJ Lefevere stond jammer genoeg achter de toog en niet achter de draaitafel(s) en een meisje beschreef lustig de achterkant van Bram’s gerantenvestje maar dat kon de pret niet drukken. Op een bepaald moment ontving Joos het smsje “Ik geraak hier niet meer af” van mij. Kwatongen beweren dat ik op een sigarettenautomaat was gesukkeld. Matthias had ons enkele uren eerder al verlaten om met zijn baas te gaan rondhangen in de buurt van de Vlasmarkt. Toen hij het juiste antwoord gaf op de vraag of we voor hem vrienden dan wel negers waren van de zwartste soort, gingen we hem – een jackpot ter hoogte van de Kammenstraat rijker – opzoeken in de Bar des amis.

Rond 8u30 kroop ik, na een 1,5 literfles Aquarius soldaat te hebben gemaakt, in bed met een aflevering van “Drie mannen onder één dak”. Ge moet maar durven.