Bij Zulma en Fons in De Vuile Handdoek wordt er druk gewerkt aan Mossels mee frieten. Etienne en Amedé, buur en knecht, willen geen vrouwen mee naar de Fieste. Sylvie blijft in de winkel. Een charmante heer komt op bezoek en dat brengt Zulma op een idee.
Donderdagavond liet ik Stefaan, Joos en Matthias, na hen een glaasje kir te hebben ingeschonken, instappen in een taxi richting een stukje cultuur. De bestemming, de Buurtloods op de Muide, was voor hen onbekend, alsook het toneelstuk dat we zouden gaan bekijken, “Mossels mee frieten”, een blijspel van Lea Van Volsem (die ook instond voor de regie, de kleding, het programmaboekje – dat vooral over Lea Van Volsem ging – en een tweetal rollen) gebracht door de Van Daele Compagnie. Het blijspel in drie bedrijven werd een absolute voltreffer. Tussen de bedrijven door werd er vrolijke muziek gespeeld door de voorzitter annex oprichter annex acteur annex PR-man van het gezelschap op zijn elektrische orgel en konden de aanwezigen iets drinken of een boterham eten.
De personages die aan bod kwamen evolueerden nogal sterk doorheen het stuk. Echte karakters, geen typetjes, werden neergezet en dat miste zijn effect niet.
De souffleur praatte soms harder dan de acteurs, de spelers wisselden de namen van hun tegenspelers lekker om, aanwezig Schepen Van Rouveroij werd gedurende een kwartier in de bloemetjes gezet, een trouwe aanwezige werd gevierd en het stuk zelf nam de gekste wendingen. Vooral het derde bedrijf, waarin elke acteur, volledig buiten het plot, een eigen talent mocht etaleren (accordeon spelen, een liedje zingen, een travestieshowtje opvoeren…) was te gek voor woorden. Op een bepaald moment hadden Stefaan en ikzelf zo hard de slappe lach dat we niet meer konden kijken omdat onze buik zo’n pijn deed van het lachen.
Op het einde van het stuk werden de acteur gevierd. Als helden. En terecht.
Na het stuk, dat zo’n 4 uur had geduurd, zochten we – enkel en alleen voor de traditie, wees gerust – de Dulle Friet op, alwaar Stefaan zijn heldhaftigheid bewees door mijn bestelling tegen de grond te gooien. De uren die volgden waren klassiek feestelijk met de Duveltent en een bezoekje aan de Vlasmarkt. Rond 5u rondden we reeds af omdat de volgende dag een boot wachtte.
De beschrijvingen van deze GF-dag en de vorige zijn fantastisch! Maar laat het duidelijk zijn, nog niet fantastisch genoeg. Enkel de aanwezigen beseffen wat voor ‘n pareltjes van Gentse Feestendagen dit waren.
Aan iedereen én de Van Daele Compagnie nen dikke merci!(alsook onze reporter ter plaatse;))