Goeiemiddag. Vanochtend werd ik wakker met de onstilbare drang om muziek van Daan te horen. Teken dat ik dringend verslag moest uitbrengen van Dag 9 van de Gentse Feesten, de dag dat hij aldaar een liedje kwam zingen. Teken ook dat ik soms een beetje vang, dat vooral. Daan is immers een charlatan. Niet zo erg als die “mannen” van Urgent.fm natuurlijk. Toen ik hun Feesten-caravan op een Vlasmarktnacht grondig bestudeerde, bleken deze laatsten het gepresteerd te hebben met geen vierkante millimeter naar de UGent te verwijzen op of in hun caravan, laat staan op een serieuze – het woord “oprecht” gebruiken in Urgent.fm-context zou even onnozel zijn als “efficiënt” in een opstelletje over de NMBS – manier de UGent te vermelden in hun informatiedragers. Dat laatste beloofden ze echter wel te zullen doen toen ze kwamen flemen voor hun nieuwe studio. Sinds die hen werd toegezegd – u moet dat eens gaan bekijken onder Home Vermeylen, de scheepslift van Strépy-Thieu is minder genant – bleef quasi elk onderdeel van hun kant van de engagementsverklaring in de praktijk een dode letter. Naar de geest is het echt om triestig van te worden (zie eerder). Zo’n klutser is Daan nog net niet. De manier waarop hij met zijn medemens, vooral die van de vrouwelijke of concertorganiserende soort, omgaat en daar dan nog eens over pocht, dat boeit echt niet. Echter. Daan is echter naast een foefelaar ook – het bleek ook tijdens zijn optreden – ronduit cool, terwijl die “mannen” van Urgent.fm het vooral zelf allemaal vre geestig vinden wat ze op kosten van mijn alma mater doen. Wij van Stalhof 6, weetwel. Eerder gevaar voor kansarmoede dan voor roem.
Soms kan kunst helpen om je emoties te kanaliseren.
Die 9e nacht van de Gentse Feesten was, voor ik danig van de muziek van Daan onder de indruk was gekomen, gestart met het toneelstuk Potaarde in Parijs in het geweldige gezelschap van Ewoud (schuilnaam Josephine). Dit verzorgde toneelstuk werd gebracht door De Melomanen in 3 bedrijven en 5 taferelen. Agnella Lefevere speelde de rol van meisje-van-plezier Malou. Het stuk wekte minder lachbuien op dan de Mossels mee frieten van een paar dagen eerder maar was toch een aardige opener van een lange nacht die echt briljant zou worden.
Ewoud en ik sloten, na een bezoek aan het Baudelopark, omstreeks 2u15 aan bij getrouwen Stefaan, Joos, Nicholas en Gertjan in de Duveltent. Daar bleek Nicholas, 4 jaar na ons grote dispuut op het galabal van de VGK, nog steeds geen respect te kunnen opbrengen voor met zorg ontwikkelde jongenskapsels toen hij een glas Duvel over Gertjans haar goot. Gertjan ging – helemaal terecht – niet akkoord met Nicholas’ stelling dat zijn kapsel, plat en zeiknat, zo beter was en nam dan ook – nog terechter – wraak door zoveel Duvel als hij in zijn mond kon nemen uit te spuwen onder Nicholas’ shirt. Het bobeintje van deze laatste bleek daarna, toen Stefaan alweer de vensterbank van de Planchee beklommen had, zo hard af dat Joos en ik ons voornamen hem naar huis te brengen, ware het niet dat “Bij René” ons lokte en Nicholas gaan lopen was terwijl wij ons slecht aan het eten waren in reuzehamburgers en reuzeworsten. Vele fijne mensen op de Vlasmarkt kwamen daarna nog gewillig in onze ademruimte staan.
2 Brothers on the 4th Floor. Stefaan wijst de weg.
Die scheepslift is echt wel de max hé zeg! Ik had nog gedacht om eens een fietstochtje tot daar te ondernemen. Is wel de moeite waard, gezappig langs ‘t water, tot daar. Misschien iets voor de Beestige Bikers?
Ik heb voor bouwkunde een presentatie gegeven over de scheepslift.
Ik wil er zeker eens naar toe. In de buurt hebt ge trouwens nog 4 oude scheepsliften die UNESCO werelderfgoed zijn.
OK, jij stippelt de route uit, Geert?