Eerder klonk op deze virtuele bladzijden mijn weeklacht over het ter ziele gaan van de Duveltent zoals we die vroeger kenden. Het failliet van de Feesten, cesuur in mijn leven en ander gezaag. Triestige, wijsneuzerige stukken vlees wijzen er mij nu al dagen op dat “de Duveltent er wel degelijk weer zal staan deze Feesten”. Natuurlijk zal ze er staan. Gevuld met lauwe brol. De Duveltent wordt een koffietafel. In het beste geval. Van Radio Modern, die ‘s avonds de tent zullen entertainen in plaats van DJ Alex die er de afgelopen jaren heerste, weet je: rauwe bonen die nooit zoet raken.
Ik zal nooit beweren dat alles vanzelf ging in de Duveltent. Soms waren er immers van die triestige planten die zich er gedroegen alsof Radio Modern er al speelde. Gelukkig nam Stefaan dan het recht in eigen handen en stelde hij een straf statement.
Ook was Joos soms iets minder fijngevoelig in zijn mopjes. "Komen twee Walen elkaar tegen: 'Est-ce que tu es pédofile?' ... 'Non, pas Dutroux'" Komaan zeg...
Betekent het verdwijnen van het pretentieloze amusement in de Duveltent dat alles naar de zegwijzelijke kloten is? Natuurlijk. Het is daardoor immers gedaan met dubbele Duvels, gedaan met treintjes, gedaan met marie-louises, gedaan met Mexico-familiefeestacties, gedaan met recht in de glasscherven vallen, gedaan met weten welk nummer het volgende zal zijn, gedaan met microën rond 3u, gedaan met liedjes uitbeelden, gedaan met Joke die Vincent leert kennen. Kortom: gedaan met alles dat tussen 1u en 3u dagelijks de Gentse Feestenavond richtinch kruissnelheid kon keilen. Het is voorbij.
Mijn Gentse Feesten – vrienden en ikzelf: ganzen die in het koren geweest zijn. En het koren is geweest.
De traditie wou dat ik elk jaar Lynn, de sympathieke vriendin van kamerlid Peter Dedecker, van een al even sympathieke zoen voorzag. Dat zal er dit jaar natuurlijk ook niet meer inzitten. Het arme schaap!
Jaarlijks gaf ik het beste van mezelf om tegen spotprijs een cd met de beste nummers van de Duveltent te kunnen samenstellen. Amen en uit.
Dit gezegd zijnde, de Feesten mogen dan wel vermoord zijn, God hebben ze niet dood gekregen. DJ Alex verlegt zijn actieterrein. De man die jaar na jaar heel half Gent – heel Gent zonder de snobs – in vervoering bracht door dagelijks nummers als “Laat de zon in je hart”, “Het kleine café aan de Haven”, “Rood”, “Mexico”, “Les lacs du connemara”, “Een beetje verliefd” en – als laatste – - en terecht – “Thank you for the music” aan elkaar te krijgen, zal dit jaar draaien op de Korenmarkt tussen 1:00 en 3:00. Een écht feestje zal het op die plek wel vast niet meer worden, eerder een langzame dood. Toch ook richtinch de koffietafel dus.
Enkele momenten om nooit te vergeten: Magali deus ex machina, Peter Dedecker die niet wil zingen over de Walen, De tent volledig stil krijgen door een Danny Fabry’ke te doen.
Recente reacties