De filmpjes van Man Bijt Hond over Wachtebeke zogen Ewoud en mezelf als het ware naar dit bijzondere dorp waar ‘Langelede’ wordt uitgesproken als ‘Longenieje’. We trokken eind oktober naar de vroegmarkt op zaterdag. Voor mezelf speelde echter ook een andere queeste …
Een belangrijke queeste, de zoektocht naar het gewezen huis van mijn tante Fabiola, dreef ons naar de straat Kalve. Kalve overstijgt moeiteloos het niveau van een straat, ten bewijze daarvan dit unieke bordje. We voelden ons dan ook opgaan in de mystieke omgeving.
Daar stond ik dan. Voor het gewezen huis van mijn tante alwaar ik bijvoorbeeld - om toch nog maar eens te verhalen uit mijn boeiende leven - een eerste Urbanus-strip las. Hoe vreemd het leven lopen kan, bewijst het feit dat ik die strip, "De Spellekeszot" de ochtend nadien heb herlezen.
Kleine criminaliteit, het is niet enkel een probleem van de steden. Wa'beke is echter een dermate warm dorp dat jatwerk door oudjes er gedoogd wordt.
Canonieke bloemstukjes, die het midden houden tussen floristisch vernuft en grensverleggende kunst, zijn er te koop tegen spotprijs.
Het kraam beschikt over een spiegel waarin klanten kunnen nagaan of één en ander hun bevalt. Een mooie dame poseerde graag met een intelligent uitgezochte sobere mantel waarmee ze vast een al even mooi deel van de winter zou kunnen doorkomen.
We mochten ook graag binnenkijken bij enkele plaatselijke handelaars.
De uitstap bleek ook boeiend voor mijn doctoraat. De manier waarop het patronaat in Wa'beke kiest waaraan de verworpenen der aarde hun centen mogen uitgeven, het laat een fris licht schijnen op één en ander.
Wil je meer? Klik dan hieronder.
<<Wa Willy, hoe Willy, woar Willy? Jah, das vatboar veur missinge.>> Zulke dingen hoor je enkel op de Longenieje
Duidelijkheid troef in Wa'beke.
Wa'beke ligt dichtbij de Nederlandse grens alwaar Frank Valentino onlangs met frisse moed in taverne "Goe Gevoel" een fijn optreden had.
Op de markt staat ook een kledingkraam. De voddenmarchand lachte ons lankmoedig toe, maar we vonden niet meteen iets dat ons aanstond aan zijn kapstokken.
My Photos - Terug naar Wachtebeke (30 oktober 2010) Photo 10 of 29 Back to Album · My Photos PreviousNext Click on people's faces in the photo to tag them. In Wa'beke valt heel wat te ervaren. Dat wij er nog eens op een avond willen naar terugkeren? De gedachte van een met de wind meedraaiende schoorsteenkap!
Ook deze dame stelde graag haar waren voor vanachter de ruit van haar vleesaffaire.
Ten slotte keken we ook ter sluik binnen in de plaatselijke supermarkt.
Ewoud nam rustig de tijd om één en ander uit te kiezen.
Kiekens en Kathleen.
In Wachtebeke weet men het artisanale nog te appreciëren. Van dit dorp weet je: peperkoekfabriek tegen slentersnelheid.
Van waardevolle spullen als deze vraagt eenieder, in tijden van kooplust, zich wel eens af waar ze te koop worden aangeboden. Het antwoord klinkt even enkelvoudig als klaarmakend: in Wachtebeke natuurlijk!
In Wachtebeke maken agriculturele opritjes de huizen het hof. In de hekkens die deze erven mooi afbakenen kunnen Wa'bekenaars hun persoonlijkheid kwijt.
Vanzelfsprekend ging ondanks de beroering mijn medemenselijke volksaard geen moment verloren.
Daar stond ik dan
Ewoud en zijn tonnetje.
"Ik kén dat hondje. IK KEN DAT HONDJE." Wat volgde op de euforie deed de baldadigheden in "De Kleine Vandaal" van Jef Nys verbleken. Gelukkig was er nog mijn lange arm om één en ander in der minne te regelen.
Clean café. Twee binken van auto's. En de blijheid dat de mijne er niet tussenstaat.
Waar ik ook ga, mijn sociale bewogenheid kan ik nooit verbergen. Een blik waarop mijn medeleven scherp wordt afgetekend en enkele bemoedigende woorden, die kosten immers niks. Add a caption Waar ik ook ga, mijn sociale bewogenheid kan ik nooit verbergen. Een blik waarop mijn medeleven scherp wordt afgetekend en enkele bemoedigende woorden, die kosten immers niks.
"Zouden ze die oplichtster met haar geveinsde luisterend oor niet beter de bak in draaien?". Niks menselijk is me vreemd en zelfs die soort van reflecties niet. De gedachte bleef gelukkig verstopt achter mijn immer jofele blik. Add a caption "Zouden ze die oplichtster met haar geveinsde luisterend oor niet beter de bak in draaien?". Niks menselijk is me vreemd en zelfs die soort van reflecties niet. De gedachte bleef gelukkig verstopt achter mijn immer jofele blik.
Wachtebeke, dorp met vele deuren.
1 Antwoord tot “Terug naar Wachtebeke”