Wie kent de sympathieke Robert Mendonck, de grote baas van de Jobdienst van de Universiteit Gent, niet? Jij? Echt niet? Welaan, dan: hier zie je deze correcte man bezig bij het leggen van een laatste hand aan de Gentse Feesten 2009. Deze onberispelijke type neemt ons op zondag 29 november vanaf 14u30 mee op een trip doorheen één van de meest noordelijke deelgemeenten van Gent: Mendonk. Noordelijk doch evenzeer krakend van onberispelijkheid. Een kleine twee jaar geleden hakte ik een aantal belangrijke knopen door in dit dorp, op wandeltocht van de meest noordelijke woonkerk van Gent, te weten Sint-Kruis-Winkel, naar de kern van het midden van het centrum van Gent, te weten mijn kot.

In Klein Turkeye wordt er serieus wat afgebeld door de liefhebbers van Hard Style, striptease en de betere tafeldans.

Frédérique Joos en ikzelf nodigen elkeen met een hart voor Moeder Latijnse, De Beestige Bikers, Robert Mendonck of – dit maakt de potentiële groep natuurlijk een pak groter – voor ons graag  uit op deze activiteit, waarvan we weten waar ze begint, maar niet waar ze eindigt, een activiteit die zelfs de interesse van ons aller Rector wekte op de doctoraatsverdediging van Lientje. We gaan voor een frisse neus en onversneden zondagsgevoel. Robert bereidt alvast “een beetje geschiedenis, cultuur en aanverwanten” voor. En van Robert weet je: weeklacht van meer dan één gesneuveld regenwoud.

Praktisch zijn er twee afspreekplaatsen:

• Om 14u30 aan de kerk van Mendonk (Sint-Bavokerk).
• Om 13u20 vertrekt de fietskaravaan aan mijn kot (Hooiaard 14) (het is 15 km fietsen). Iedereen is dus welkom na De Zevende Dag.

Breng gerust lieven, vrienden en (de) collega’s mee!

Mendonk is een kanaaldorp. Vele inwoners stromen er door naar regulier werk.

Ooit vroeg ik aan Koning Boudewijn of hij wist wat Marc Dutroux in een ei is. Dat was een beetje als vloeken in de Sint-Bavokerk.

Houden van de UGent (om te beginnen) is toevallig een van mijn specialiteiten. En liefde is een werkwoord. Van Bert De Visscher weet je: hij weet dat. Om te beginnen. Het hoefde dan ook niet te verbazen dat hij in het voorjaar van 2008 Stefaan en mezelf, twee partners-in-crime uit de beginjaren van Student Kick-Off, uitkoos om het idee mee te delen dat hij Jo Vallygewijze in een droom had zien staan – een idee met potentieel om een boost te geven aan de UGentse alumniwerking. De 1e editie van UGent Alumni After Work werd een groot succes. De bewijzen zijn er naar: meer dan duizend alumni, al dan niet in het gezelschap van hun sympathieke partners, gaven er een toek-derop op en lieten zich gewillig fotograferen in Mastertoga.

Op Alumni After Work 2009 krijg je opnieuw de kans jezelf te laten vereeuwigen middels een foto in UGent-Mastertoga. Mét een wit randje. Je zorgt er dus maar beter voor dat je tanden gepoetst zijn.

Hoewel ook tijdens een after work party gezelligheid voorop staat voor Matthias (rechts), veeleer dan geforceerd contacten leggen, heeft hij op het einde van de avond toch telkens opnieuw iedereen in zijn zak. "Croyez-moi, la réflexion est toujours là.", grijnslachte hij vorig jaar.

Voor de 2e editie trekken we naar Culture Club. Met de realisatie van 2 feestzalen, waar DJ’s Zaki, 4T4, Davidov en Maximilian zullen heersen en 1 geluidsluwe netwerkruimte – waar ook een niet-vette bek kan gehaald worden – denken we nog meer op de wensen van de mensen in te spelen. Bijzondere dank gaat uit naar Rector Van Cauwenberge die dit project een warm hart toedraagt en – liefde is een werkwoord, weetwel – ten volle steunt.

Een flyer met een boodschap. Zo zijn er geen 12 in een dozijn.

Woensdagavond bracht een ronduit memorabele verjaardagsdrink op mijn kot annex slagveld. De sfeer zat er als vanouds in, sloten van allerlei soorten dranken deden Heraclitus eer aan en talloze glazen sneuvelden eervol.

Fijn was het te merken hoe vrienden uit verschillende omgevingen het prima met elkaar leken te vinden. Fijn waren ook de overdreven geschenken, met een bijzondere vermelding voor het handgeschreven kaartje van Betty dat me bereikte alsook de wensen van Koning Boudewijn, een spionagekit en een mand siergroenten. De meeste genodigden waren aanwezig, wat ik enorm apprecieerde. Een jaar lang dank aan o.a. Ruth, Stefaan, Joos, Kathelijne, Ewoud, Lientje, Hans, Geert, Marc, Frederick, Vincent, Rob, Gertjan, Tom VA, Bram, Rob, Matthias, Peter, Lynn, Pieter, Jeroen, Tom B, Lien M, Hanna, Hendrik, Joke, Dries, Thomas, Maxime, Tine, Nicholas, Mieke, Olmo, Thomas, Helder, Bert,  Laurens en hun sympathieke partners!

Gezien de succes van mijn brouwsel (er vloeide een liter of 15 van), geef ik nog even de ingrediënten (toevoegen in die volgorde) van Aqua De Valencia mee:

Een foto waarop ik op Roland Verhavertse wijze een glaasje Aqua De Valencia drink. Op jouw gezondheid natuurlijk.

• 20 cl versgeperst fruitsap
• 5 cl gin
• 5 cl vodka
• 70 cl Cava
• suiker

Met enige trots, leef ik toe naar Student Kick-Off 2009. Die trots is niet ingegeven door een eigen grote inbreng (ik zit als gewezen initiatiefnemer van Student Kick-Off wel nog in de Raad van Bestuur en Algemene Vergadering van de VZW, maar de eigenlijke organisatie ligt bij de jonge wolven uit van het organisatiecomité 2009, mijn goede vriend Joos die deze editie coördineert in het bijzonder) maar vanzelfsprekend zal ik me altijd verbonden voelen met mijn geesteskind.

Op zaterdag 8 augustus organiseerde ik voor de 6 geweldigste mensen van de Gentse Feesten (te weten: Stefaan, Joos, Jens, Nicholas, Matthias en Ewoud) en hun sympathieke partners, een BBQ bij mij thuis. Een traditie, jazeker! Geniet gerust mee van de volgende fotows.

De BBQ was tot in de puntjes geregeld. Toch vond Stefaan het nodig een hele avond te zitten mokken omdat hij geen scampi lust. Een beetje kinderachtig van hem. Dan is Tineke een pak "verdraachelijker".

"De Walen hebben een nieuwe attractie, naast de grotten van Han, de botten van An." Matthias zoals hij op zijn best is, de verheerlijking die hem te beurt valt voor zijn dolle fratsen grijnslachend aanhorend bij een ondergaande zon.

"Er komt een meisje naar mij in de Duveltent en ze vraagt: 'Bent u Frédérique Joos?' Natuurlijk ben ik Frédérique Joos. Wie zou dat anders zijn?"

Mama wacht een moment af waarop iedereen - behalve Stefaan dan - aan het voorgerechten is om met heimelijk met een fles aan de haal te gaan. Ge moet maar durven.

De avond viel en sommige aanwezigen kregen het koud. Joos trok een nieuwe pull aan die door Matthias en Nicholas op een bijzonder correcte manier werd onthaald.

Ondertussen zijn we 50 dagen na het begin begin van de Gentse Feesten, 100 dagen na het moment dat ik ben beginnen aftellen. Hier eindigt het dan ook. Nog 314 dagen.

Die nacht was Hij in Gent. Voor een laatste maal zou Hij zich begeven onder het Gentse volk dat in die tijd druk in de weer was met het jaarlijkse feest. Hij verzamelde Zijn broeders voor een laatste maal rond de tafel in de schaduw van de Sint-Baafsabdij. Aan de begrippen “Sint” en “Abdij” kon zelfs Hij geen invulling aan geven. Ze genoten van een plaatselijk gerecht op basis van rundvlees, mosterd, brood en bruin bier. Ondanks de afgelopen 9 dagen waren zij nog lang niet zo arm als Job doch zeker rijk aan ervaring en herinneringen…

Hij nam zijn beker met wijn, dronk hiervan en sprak tot hen: “Nog voor de haan zijn remslaap bereikt zal hebben, zal Urgent.fm opnieuw de hele gemeenschap bedriegen en minachten. Maar gij, Mijn broeders, gij hebt Mij de afgelopen dagen meer gegeven dan ik nodig had. Bovendien, al wat gij gedaan hebt aan één van hen die feest vierden in Gent, hebt gij aan Mij gedaan.” Toen nam Hij Zijn programmagids, bladerde erin en sprak tot hen: “Kom, laat ons nu naar Zaki gaan.”

Hij, diene mengs, zat nooit verlegen om een parabel. Al een chance, niewaar.

Hoewel Hij hen altijd de weg had gewezen, ging Stefaan, de hoogmoedige, toch voorop. Uren en uren verdwaalden zij door de Gentse woestenij. Stefaan zag het teken in, richtte zijn blik naar de hemel en schreeuwde: “Ben ik niet een apostel? Ben ik niet vrij?” Daarop stelde Hij aan Stefaan de volgende vraag: “Gesteld dat Jean-Jacques aan Matthias de weg zou willen tonen van de Overpoort naar het Keizersvest, zou Matthias dan niet, hoewel niemand beter dan hij die weg kent, op Jean-Jacques vertrouwen omdat die hem ook in het verleden altijd de weg toonde?”.

Uiteindelijk bereikten zij het plaatselijke strand, waar de menigte zich reeds verzameld had rond Zaki, die die nacht op de aarde Gods bevelen uitvoerde. Sommigen, klein van gestalte, namen  plaats in de palmbomen om hem te kunnen zien. Hij en Zijn vrienden voelden zich dan ook niet waardig dat Zaki tot hen kwam. Na de gaven van deze laatste te hebben bewonderd en zijn bewegingen te hebben bestudeerd, trokken Hij en Zijn vrienden verder door de Gentse straten. Hun ontmoeting met Zaki had hen duidelijk gezond gemaakt. Vele plaatselijke edelieden zoals Trond Sollied, Chris Janssens, Johan Verminnen, Lieven Decaluwe en Koen Crucke bejegenden hen met eerbied. Koen Crucke wuifde hen zelfs vriendelijk toe toen zij zijn naam noemden. Zo bereikte Hij en Zijn vrienden die nacht ook de Duveltent en Café Planchee, vol van vreugde, gesterkt door Zaki’s barmhartigheid die zij, uit eerbied voor hem, met zich mee droegen. Zij deelden hun vreugde, zij deelden samen, zij rustten in God.

Hij en Zijn vrienden.

Op het einde van de nacht lieten Zijn broeders hem alleen voor een kleine tocht door de woestijn te midden van de Gentse Vlasmarkt. Het volk klampte Hem aan. Hij behoedde hen voor zonden. Toen zag hij Adriaan. Deze trad op Hem toe en sprak: “Heer, bij deze schenk ik de helft van mijn drank aan de armen. Ik heb toch een beker teveel.” Hij gaf, na lang overwegen wie hem het meeste toekwam, de beker aan een jongen die men Rob noemde hoewel er veel edeler volk op de Vlasmarkt was. Toch begrepen de omstaanders hem dadelijk. Voor kleine mensen is Hij bereikbaar, Hij geeft hoop aan rechtelozen, hun bloed is kostbaar in Zijn ogen.  Toen de zon allang was opgekomen en de muziek op de markt werd stilgelegd, trok Hij naar huis. Zo ging Hij. En met Hem Zijn wonderen.

Goeiemiddag. Vanochtend werd ik wakker met de onstilbare drang om muziek van Daan te horen. Teken dat ik dringend verslag moest uitbrengen van Dag 9 van de Gentse Feesten, de dag dat hij aldaar een liedje kwam zingen. Teken ook dat ik soms een beetje vang, dat vooral. Daan is immers een charlatan. Niet zo erg als die “mannen” van Urgent.fm natuurlijk. Toen ik hun Feesten-caravan op een Vlasmarktnacht grondig bestudeerde, bleken deze laatsten het gepresteerd te hebben met geen vierkante millimeter naar de UGent te verwijzen op of in hun caravan, laat staan op een serieuze  – het woord “oprecht” gebruiken in Urgent.fm-context zou even onnozel zijn als “efficiënt” in een opstelletje over de NMBS – manier de UGent te vermelden in hun informatiedragers. Dat laatste beloofden ze echter wel te zullen doen toen ze kwamen flemen voor hun nieuwe studio. Sinds die hen werd toegezegd – u moet dat eens gaan bekijken onder Home Vermeylen, de scheepslift van Strépy-Thieu is minder genant – bleef quasi elk onderdeel van hun kant van de engagementsverklaring in de praktijk een dode letter. Naar de geest is het echt om triestig van te worden (zie eerder). Zo’n klutser is Daan nog net niet. De manier waarop hij met zijn medemens, vooral die van de vrouwelijke of concertorganiserende soort, omgaat en daar dan nog eens over pocht, dat boeit echt niet. Echter. Daan is echter naast een foefelaar ook – het bleek ook tijdens zijn optreden – ronduit cool, terwijl die “mannen” van Urgent.fm het vooral zelf allemaal vre geestig vinden wat ze op kosten van mijn alma mater doen. Wij van Stalhof 6, weetwel. Eerder gevaar voor kansarmoede dan voor roem.

Soms kan kunst helpen om je emoties te kanaliseren.

Die 9e nacht van de Gentse Feesten was, voor ik danig van de muziek van Daan onder de indruk was gekomen, gestart met het toneelstuk Potaarde in Parijs in het geweldige gezelschap van Ewoud (schuilnaam Josephine). Dit verzorgde toneelstuk werd gebracht door De Melomanen in 3 bedrijven en 5 taferelen. Agnella Lefevere speelde de rol van meisje-van-plezier Malou. Het stuk wekte minder lachbuien op dan de Mossels mee frieten van een paar dagen eerder maar was toch een aardige opener van een lange nacht die echt briljant zou worden.

Ewoud en ik sloten, na een bezoek aan het Baudelopark, omstreeks 2u15 aan bij getrouwen Stefaan, Joos, Nicholas en Gertjan in de Duveltent. Daar bleek Nicholas, 4 jaar na ons grote dispuut op het galabal van de VGK, nog steeds geen respect te kunnen opbrengen voor met zorg ontwikkelde jongenskapsels toen hij een glas Duvel over Gertjans haar goot. Gertjan ging – helemaal terecht – niet akkoord met Nicholas’ stelling dat zijn kapsel, plat en zeiknat, zo beter was en nam dan ook – nog terechter – wraak door zoveel Duvel als hij in zijn mond kon nemen uit te spuwen onder Nicholas’ shirt. Het bobeintje van deze laatste bleek daarna, toen Stefaan alweer de vensterbank van de Planchee beklommen had, zo hard af dat Joos en ik ons voornamen hem naar huis te brengen, ware het niet dat “Bij René” ons lokte en Nicholas gaan lopen was terwijl wij ons slecht aan het eten waren in reuzehamburgers en reuzeworsten. Vele fijne mensen op de Vlasmarkt kwamen daarna nog gewillig in onze ademruimte staan.

2 Brothers on the 4th Floor. Stefaan wijst de weg.

Aangezien snodaards als Nicholas en Peter blijven weigeren hun Gentse Feesten - foto’s online te brengen, stel ik mijn verslag van de twee laatste dagen van de Gentse Feesten 2009 nog even uit. Concluderend kan ik niet anders dan stellen dat – hoe onmogelijk dat ook was – de Feesten 2009 de hooggespannen verwachtingen meer dan inlosten. Nooit voorheen voelde ik me tijdens een editie zo goed. Ik ben dan ook vele mensen dankbaar.

• Stefaan. Hij maakte de niet in te lossen verwachtingen die ik in hem stelde toch meer dan waar, liet ook tijdens de Feesten 100% op zich te bouwen en haalde tijdens een gesprek een aantal weken voor de feesten de druk wat van de ketel.
• Joos. Hij maakte de niet in te lossen verwachtingen die ik in hem stelde toch meer dan waar.
• Jens. Hij is grotendeels verantwoordelijk voor de constante in het goede gevoel tijdens deze editie.
• Nicholas. Hij dook elke avond wel eens gezellig feestelijk op.
• Matthias. Als hij er bij was (en bij bleef), was het feestelijk, zeer feestelijk.
• Ewoud. Omdat ook tijdens de Gentse Feesten een fijn gesprek en een paar typische kwinkslagen erg deugd kunnen doen.
• Adriaan. Omdat het ongelofelijk veel voor me betekende de Feesten zo feestelijk af te sluiten op de Vlasmarkt, dankzij zijn onderhoudende aanwezigheid dus en sympathieke voorstellingsronde aan o.a. Rob.
• Zander. Hij was werkelijk geweldig tijdens de 1e 10 uren van de Gentse Feesten.
• Gertjan. Hij voelde zich als fijne mens toch te goed ons vele dagen te entertainen.
• Bram. Ook naast de 1e dag bleef hij deze editie eens langer dan 5 minuten bij mij.
• Marc en Marleen. Zonder de fantastic four & partners is een editie van de Gentse Feesten niet geslaagd.
• Magali. Hoe goddelijk een deus ex machine kan zijn…
• Hanna. Zij maakte de allergeweldigste woensdag mee allergeweldigst.
• Peter en Lynn. Dit sympathieke koppel was goed voor minstens één ontmoeting per dag. Bovendien stelden ze hun prachtige huis ter beschikking voor een BBQ.
• Joke en Vincent. Omdat hun aanwezigheid mij alijd en overal blij maakt.
• Bert. Omdat hij aan de minste nacht toch een filosofische touch gaf.
• Rob. Niet helemaal in vorm maar toch lekker lollig op mijn drankstart.
• Geert en Lientje. Een beetje zoals Koning Boudewijn: meestal vanop afstand, toch immer aanwezig.
• Kathelijne, Laurens, Mieke, Ruth, Sven en Greet, Anneleen, Tine, Emma en Olivier. Ook zij troostten zich de moeite naar mijn drankstart te komen.
• Frederick, Olmo, Frederik, Riet, Mattias, Peter, Fery, Harko, Ellen, Jan, Fanny, Tineke, Lien en vele anderen. Omdat elke ontmoeting tijdens de Feesten bijdraagt tot het wonderlijke gevoel dat deze elk jaar brengen.

Degenen die het meest de Gentse Feesten voor mij maakten (de eerste zes van bovenstaand lijstje en hun sympathieke partners), mochten dat afgelopen zaterdag proeven tijdens mijn traditionele post-Feesten-BBQ. Ik liet hen tijdens de smulpartij vanzelfsprekend genieten van de muziek uit de Duveltent, die ze ook mee naar huis kregen.

De vrijdag van de Gentse Feesten is – de vermoeidheid begint dan al stevig op te steken – een dag waarop het feestgedruis een inleiding verdient. Dan spreek je dus af met je broeders Stefaan en Joos aan de Mc, die als afspreekplaats haar gelijke niet kent tijdens de Feesten, en neem je aldaar een eerste bus richtinch de Weba alwaar het schitterende havenjacht Jacob Van Artevelde op je wacht. Je laat de zon in je hart en pleziert menig medemens met een hoogachtende knipoog of een toestemmende blik. En je bent vrolijk blij. Want wanneer je bij het jacht aankomt, tref je meteen ook Peter en zijn sympathieke vriendin Lynn alsook de echtgenoten Vincent en Joke Latré-Renneboog en je weet dat zij samen met jou van wal zullen steken. Peter mag je dan zelf wel een beetje minder sympathiek vinden daar hij weigert zijn Feesten-fotows beschikbaar te stellen, maar dat deert je niet.

Je verdrinkt in een cola op het havenjacht, geeft je over aan de golven en vergeet heel even hoe briljant de combinatie van een zwart jasje en een zwarte boxershort is.

Een echte Gentse Feesten-inleiding heeft nood aan een BBQ, temeer daar je beseft hoe schitterend die het jaar tevoren was, in de tuin van Marc en Marleen. Je ruikt als het ware de verse bloesem van de Magnolia Grande Flore nog. Je denkt aan Marc’s schitterende verse fruitsla. Met ijs. En je ontwaakt. In het gezelschap van Jens, Stefaan, Fanny, Ewoud, Geert, Lientje, Joke, Vincent, Peter en Lynn in de prachtige woning van die laatste twee, tussen vers gebarbecuede kip en steak. Tussen balletjes allerhande. Tussen een paar ribben. BBQ tijdens de Gentse Feesten is scoren. En toch: à la recherche du BBQ perdu.

Iets bijzonders moest volgen die nacht. En op het moment dat je het het minst verwacht, volgt het ook. Om 3u10. Wanneer je de Duveltent al 10 minuten ziet leeglopen. Op dat moment komt het gewoon voorbij. Je komt in extase wanneer zij zomaar passeert. Magali Feys. Je vermaakt je wanneer je ziet hoe om je heen de tent op zijn kop gaat door haar verschijning, hoe Joos – die de legende voorheen nog nooit ontmoette – door het dolle heen is en hoe Nicholas, met minder controle dan ooit, zijn gezelschap achterlaat en zich op haar stort. Magali: op de troon ermee. En wat je nooit voor mogelijk hield, gebeurt gewoon. Door het gezelschap van deze dame versterkt, beleven je allergewoonste zelve en je broeders, uitzonderlijk van gewoonte, een buitengewone nacht, in de Planchee en op de Vlasmarkt.

Je weet: morgen zal je zalig rusten. Vol van bevrediging. Want genadig ben je doorheen je leven al altijd geweest.