Nog 47 dagen tot de Gentse Feesten 2010 en ik eet gewoon frietjes.

Er zijn een aantal strategieën om verdriet tegen te gaan. Je kunt wenen als een klein meisje, Polen binnenvallen of meta-heuristieken gebruiken. De meest effectieve manier lijkt mij echter… frietjes eten. Verwelkomen wij allen DE WEEK VAN DE FRIET!

Een kleintje met mayonaise. Bisschop Vangheluwe zou daar ook niks op tegen hebben.

In het kader van http://gentsefrituren.wordpress.com/ recenseer ik deze week elke dag een Gentse frituur, dit telkens in het gezelschap van een notoir collega-smulaapje. Wij worden daarbij graag vergezeld van nog enkele fijnproevers. Mee-eters: u bent welkom.

Vanavond (MAANDAG) trek ik voor de eerste keer op pad. Kapitein van dienst is Michiel. Michiel is collega-doctorandus, dit aan de Faculteit Psychologie en Pedagogische Wetenschappen en – ! – onze eerste ontmoeting vond plaats voor De Dulle Friet, één van de bekendste brolfrituren van Gent. We bezoeken om 19u Emily’s Frituur in de Zwijnaardsesteenweg. Een veelbelovend avontuur daar Emily’s frituur wordt uitgebaat door de mensen die voorheen Frituur Xantyp uitbaatten.

Morgen (DINSDAG) trek ik om 20u met Pieter naar Frituur Danny, naar men zegt één van de beste Gentse frituren. Danny brengt zijn bazaar aan de man ter hoogte van de Brugsesteenweg 328. Pieter was een partner in crime bij vele veldslagen en dus stak ik vanzelfsprekend al geregeld een frietje met hem, o.a. Bij Filip. Ze kunnen ons maar beter niet in de zak zetten want Pieter brengt zijn twee diploms van Master in de Rechten mee.

WOENSDAG word ik door Zander misbruikt in zijn verkiezingscampagne. We gaan om 19u naar ‘t Blauw Kotje, Kortrijksesteenweg 681 en – nomen ist omen – de favoriet van de regeringscommissaris van de Universiteit Gent.

DONDERDAG neemt mijn mama de trein naar Gent. Meer dan eens heeft zij mij tijdens mijn jeugd frieten geserveerd. Met stoofvlees. Met Lokerse Paardeworsten. Met paardenbiefstuk. Niks onethisch aan als je het mij vraagt. Zij zal uitstappen aan Gent-Dampoort voor een bezoek aan de frituur over dewelke elkeen die regelmatig tussen Antwerpen en Gent pendelt zich wel al eens heeft afgevraagd hoe ze zou zijn: Frituur Dampoort, naar men zegt een behoorlijk onderschatte frituur. In haar kielzog zullen ook twee vertegenwoordigers van mijn groottantes en grootnonkels in de buurt opduiken: Tante Mady en Nonkel Antoine! We vallen binnen om 19u. Gene zever.

VRIJDAG sluit ik in het gezelschap van Sven en – hopelijk ook van – de zon de week van de friet af. We doen dat vanaf 19u in openlucht, op een bankje in de buurt van Frituur Watersportbaan, naar men zegt een behoorlijk onderschatte frituur.

Dag 6: MOSSELS MEE FRIETEN

Bij Zulma en Fons in De Vuile Handdoek wordt er druk gewerkt aan Mossels mee frieten. Etienne en Amedé, buur en knecht, willen geen vrouwen mee naar de Fieste. Sylvie blijft in de winkel. Een charmante heer komt op bezoek en dat brengt Zulma op een idee.

Donderdagavond liet ik Stefaan, Joos en Matthias, na hen een glaasje kir te hebben ingeschonken, instappen in een taxi richting een stukje cultuur. De bestemming, de Buurtloods op de Muide, was voor hen onbekend, alsook het toneelstuk dat we zouden gaan bekijken, “Mossels mee frieten”, een blijspel van Lea Van Volsem (die ook instond voor de regie, de kleding, het programmaboekje – dat vooral over Lea Van Volsem ging – en een tweetal rollen) gebracht door de Van Daele Compagnie. Het blijspel in drie bedrijven werd een absolute voltreffer. Tussen de bedrijven door werd er vrolijke muziek gespeeld door de voorzitter annex oprichter annex acteur annex PR-man van het gezelschap op zijn elektrische orgel en konden de aanwezigen iets drinken of een boterham eten.

De personages die aan bod kwamen evolueerden nogal sterk doorheen het stuk. Echte karakters, geen typetjes, werden neergezet en dat miste zijn effect niet.

De souffleur praatte soms harder dan de acteurs, de spelers wisselden de namen van hun tegenspelers lekker om, aanwezig Schepen Van Rouveroij werd gedurende een kwartier in de bloemetjes gezet, een trouwe aanwezige werd gevierd en het stuk zelf nam de gekste wendingen. Vooral het derde bedrijf, waarin elke acteur, volledig buiten het plot, een eigen talent mocht etaleren (accordeon spelen, een liedje zingen, een travestieshowtje opvoeren…) was te gek voor woorden. Op een bepaald moment hadden Stefaan en ikzelf zo hard de slappe lach dat we niet meer konden kijken omdat onze buik zo’n pijn deed van het lachen.

Op het einde van het stuk werden de acteur gevierd. Als helden. En terecht.

Na het stuk, dat zo’n 4 uur had geduurd, zochten we – enkel en alleen voor de traditie, wees gerust – de Dulle Friet op, alwaar Stefaan zijn heldhaftigheid bewees door mijn bestelling tegen de grond te gooien. De uren die  volgden waren klassiek feestelijk met de Duveltent en een bezoekje aan de Vlasmarkt. Rond 5u rondden we reeds af omdat de volgende dag een boot wachtte.

Nog 3 dagen: gepland (2)

Op donderdag na (voorstellen welkom!), is ook het tweede deel van de Gentse Feesten redelijk hard gepland. Vrijdag is er de avond met de Beestige Bikers en SP.a-Aalter. We starten met een rondvaart met havenjacht Jacob Van Artevelde en daarna een BBQ vooraleer het feestgedruis in te duiken. Ik kijk echt uit naar deze avond met mensen die in het verleden al ongelofelijk hard mijn Gentse Feesten – nacht maakten en bovendien zal Jens-de-beste ook van de partij zijn. Hopelijk zie ik die avond ook Pieter, die in het tweede weekend van de Feesten zal aanwezig zijn. Zaterdag neem ik, normaal gezien, voor het eerst een tweede rustdag.

"De wendingen in de verhaallijnen van de Kiekeboe-strips zijn vaak niet te onderschatten", concentreerde Jens-de-beste zich die zondag in het Baudelopark.

Het sympathieke koppel Joke Renneboog en Vincent Latré ontstond in de Duveltent op de Gentse Feesten van 2007. Ik was dan ook graag van de partij op hun huwelijksfeest.

Zondag ga ik samen met Ewoud naar “Mossels mee frieten” en Daan en daarna doen we een Baudeloparkje. Anderen kun aansluiten. Op de dag van de lege portemonnee vier ik feest met de schitterende figuren die er op nieuwjaar ook bij waren: Joos, Matthias en hopelijk ook Stefaan. Anderen kun aansluiten – jawel!

Tijdens onze reis in de Italiaanse stad Rome probeerde Ewoud me te verschalken met een duivelse list. Dat was echter buiten de mezelf en mijn wegwerpfototoestel, dat sneller trekt dan zijn schaduw, gerekend. Een overwinning die sindsdien blinkt op mijn sowieso al niet beperkte palmares.